CONIC evalueert mijn inzet

Met het oog op mijn vertrek, moest het ooit eens zover komen: ik werd in februari een agendapunt op de maandelijkse bestuursvergadering van de partnerorganisatie. Waarover ze allemaal juist gediscussieerd hebben blijft een raadsel, maar volgens mijn coach waren de discussies bij momenten hevig, vooral wanneer ze het over mijn eerste driemaandelijkse activiteitenrapport hadden, waarin ik een hoop aanbevelingen en constructieve kritiek heb geformuleerd. CONIC heeft nooit feedback gegeven over dat beruchte rapport, maar het deed me toch plezier dat het ter discussie stond. Kritiek is nooit eenvoudig om te aanvaarden, maar het kan veranderingen teweeg brengen en zo ook initiatieven van andere, meer veranderingsgezinde, collega’s ondersteunen. Voor mijn huidige coach bood het althans een kans om het communicatiebeleid van CONIC op te waarderen. En om ervoor te zorgen dat mijn werk van het afgelopen jaar niet verloren zou gaan, besliste de bestuursraad om een nieuwe communicatiemedewerker te ronselen die als hoofdtaak heeft de website te onderhouden. Ik heb de volledige selectieprocedure nog kunnen organiseren voor mijn vertrek zodat ik er zeker van was dat iemand met de juiste capaciteiten aan de slag zou gaan. “Het wordt tijd dat kwaliteit de bovenhand haalt”, vindt ook mijn coach. Er wordt gewoonlijk te veel aan vriendjespolitiek gedaan en de kwaliteit van nieuwe collega’s komt pas op de tweede plaats. CONIC verschoot dan ook van de uitgebreide selectieprocedure die ik organiseerde: van de officiële lancering van de vacature, de selectie op basis van CV’s en motivatiebrieven, tot de schriftelijke proef en het gesprek. “Dit is nog nooit gebeurd in CONIC”, wist mijn coach te vertellen.

De bestuursraad kwam tot de conclusie dat ik mijn taken vervuld heb, zoals overeengekomen aan het begin van mijn inzet, ondanks het gebrek aan “humane capaciteiten” vanwege hun kant. Enerzijds heb ik dus gedaan wat van mij verwacht werd en heb ik ferm mijn plan getrokken. Anderzijds erkende de bestuursraad dat ze mij aan mijn lot heeft overgelaten en dat ze dus op sociaal of menselijk vlak tekort heeft geschoten. Het is inderdaad fijn dat de grote bazen zelf tot dat inzicht zijn gekomen, maar ondertussen is het jaar wel om. En het was ook voor hen duidelijk een leerproces. Laten we hopen dat deze progressieve en kwaliteitsvolle evolutie zich voortzet in mijn afwezigheid. Want, zoals de directeur van CONIC zegt, de organisatie heeft een eigen dynamiek, waar flexibiliteit en kwantiteit boven planning en kwaliteit staan. Resultaten worden projectmatig en op korte termijn gerealiseerd, er wordt vaak niet gedacht aan langetermijndoelstellingen en kwalitatief werk. Wat dan ook leidt tot werkoverlast en frustratie bij de lokale gemeenschappen.

De directeur en mijn naaste collega’s hebben me op mijn laatste werkdag in de bloemetjes gezet, ik kreeg er een krop van in de keel. Ook een strijdlied van CONIC mocht niet ontbreken. Ik trakteerde alle collega’s op taart, wat de gewoonte is in Guatemala wanneer iemand de werkvloer voorgoed verlaat. De bestuursraad nodigde me uit op een lekker etentje. Natuurlijk was mijn eerste coach nergens te bespeuren, hij kwam niet op het diner opdagen, noch had hij een dankwoordje voor me, hoe klein dan ook. Bij hem ontbreken er zeker “humane capaciteiten”. Mijn tweede coach, Cesar, kreeg tranen in de ogen wanneer hij me uitwuifde aan de luchthaven.