Het was drie jaar geleden dat ik nog in Mexico geweest was en ik kon de kans niet aan me laten voorbij gaan, nu dat ik zo dichtbij zat, om een aantal Mexicaanse vrienden te bezoeken. Mexico City en Guadalajara stonden verplicht op het programma, omwille van de vriendschapsband; Tapachula en Oaxaca lagen op de weg vanuit Guatemala; de regio's van Yucatán en Quintana Roo lagen vlakbij Belize; en Belize was een goede uitvalsbasis om via land terug naar Guatemala te keren. Slechts één keer zou ik het vliegtuig nemen, van Guadalajara naar Cancún, om de grootste afstand van de reis te overbruggen. Alle andere etappes verliepen per bus en per weg, een comfortabele en goedkope optie in Mexico. Niet te vergelijken met de Guatemalteekse eersteklasbussen, die regelmatig in panne vallen en putten in de weg moeten ontwijken.
Om 5u 's ochtends sta ik klaar. Het is maandag 14 december. Ik had Melvin, mijn favoriete taxichauffeur, een aantal dagen voordien al op de hoogte gebracht. Om 5u30 is er nog altijd geen spoor van hem te bekennen. Ik probeer hem te bellen maar kom steeds bij zijn voicemail terecht. Godverdomme, die ligt waarschijnlijk nog te slapen. Het gebeurt wel meer dat hij 's ochtends niet uit zijn bed geraakt. Het enige alternatief is om een Taxi Amarillo te bellen, de veiligste maar ook duurste optie, want ze werken met een meter. De busterminal is niet al te ver weg, dus het zal nog wel meevallen. De taxi arriveert een kwartier voordat de bus zou vertrekken, het zweet breekt me uit, want er is slechts één bus per dag naar Tapachula en ik heb mijn ticket al gekocht. Geen probleem, zegt de taxichauffeur, we halen de bus wel. En hij geeft plankgas, rijdt door alle rode lichten, en vijf minuten later zijn we op bestemming. Oef!
De rit naar Tapachula verloopt zonder problemen en ik krijg bijzonder veel aandacht van de drie mannelijke chauffeurs. We zijn maar met drie passagiers. Lijden jullie niet ontzettend veel verlies, vraag ik me luidop af, jullie zouden beter een minibus beleggen. Oh, maar op de terugweg zit de bus goed vol, was het antwoord van de chauffeurs. Aan de grens probeert de Guatemalteekse douane naar gewoonte geld af te troggelen, maar ik laat me niet in 't zak zetten. Ik loop door zonder te betalen, maar met een stempel in mijn paspoort. De Mexicaanse douane daarentegen is ongelooflijk vriendelijk.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen