Kerstmis in Guadalajara (deel 4)

Woensdagnamiddag kom ik aan in Guadalajara, waar het een blij weerzien is met Paco en Leo, een ontzettend lief homokoppel. "Ik heb Paco bijzonder graag omdat hij heel mannelijk is", lacht Leo. Paco is inderdaad een stoere vent, met een stoppelbaard en een enorme buikomtrek. Pens, noem ik hem, want Leo noemt hem panzón, wat de Spaanse vertaling is. Ze laten me geen moment alleen en nemen me mee naar Amerikaans geïnspireerde commerciële centra en restaurants, die als paddenstoelen uit de grond rijzen in Mexico. In Guatemala bestaan ze ook wel, maar ik mijd ze, teveel eenheidsworst zonder smaak en te duur.

Paco heeft een abonnement op de cinema en neemt me de volgende dag mee naar een Mexicaanse cartoon, Kitné, over de droom van een inheems meisje om prinses te worden. Het verhaal klinkt aanlokkelijk maar de film valt tegen. 's Avond gaan we naar het huis van Leo, waar we met de hele familie kerstavond doorbrengen. Leo heeft overheerlijk gekookt: vis, witte rijst, salade en broodjes. Hij schuift me warme fruitdrank met een vleugje tequila voor. Om middernacht geeft iedereen elkaar een knuffel en wensen we elkaar feliz navidad, de jongste kinderen krijgen cadeautjes. Het is toch anders, Kerstmis vieren buitenshuis. De broers van Leo laten stiekem knallers af, het is verboden in Guadalajara maar niemand die zich daar iets van aantrekt.

Na een aantal dagen rondgeslenterd te hebben in Guadalajara, heb ik zin om andere oorden te verkennen. "Ik wil naar Puerto Vallarta gaan, de Stille Oceaan zien", zeg ik tegen Paco. Een secondje, zegt hij. Na wat telefoontjes kijkt hij me lachend aan: "Ik heb een lift voor je versierd". Op zaterdag 26 december vertrek ik om 6u 's ochtends met Mario en Adriana, een danskoppel dat ik drie jaar geleden heb leren kennen, naar Puerto Vallarta. Ze wonen er sinds een jaar. Tegen de middag kom ik aan in de kuststad, op tijd om met een bord garnalen en mijn voeten in het zand naar de zee te staren. Wat een gelukzalig gevoel. Ik slenter op de boulevard en het strand, zie bruinende Amerikanen - er bestaat een rechtstreekse vliegverbinding tussen de VS en Puerto Vallarta - en ga tegen zonsondergang zwemmen op een veel rustiger strand ten noorden van het centrum. Mario en Adriana vinden het water maar koud en noemen me heldhaftig, ze zouden eens moeten weten hoe koud het zeewater in België is.

De volgende dag keer ik terug naar Guadalajara, waar Roberto me opwacht. Zijn moeder heeft heerlijke kip klaargemaakt. "Wist je dat jij me papaya hebt leren eten?", zeg ik tegen haar. Drie jaar geleden heb ik in het ouderlijke huis van Roberto voor het eerst papaya geproefd en nu kan ik er maar niet genoeg van krijgen: in Guatemala eet ik elke dag papaya, overgoten met verse limoen. Ik weet al wat ik ga missen wanneer ik terug in België ben: papaya, limoen, bonen, tamales, tortilla's… Roberto vertelt me aan tafel dat homo's sinds kort kunnen trouwen in Mexico DF, heel het land staat op stelten. Zijn moeder excuseert zich en verdwijnt vlug in de trappenhal. Roberto zucht. "Het is een gevoelig onderwerp." Roberto is homo en komt er al jaren voor uit, maar zijn familie heeft nog altijd moeite om het te aanvaarden, hoewel het wel verbeterd is. Toen ik drie jaar geleden Roberto bezocht, hoopten zijn ouders dat wij een koppel waren. Tevergeefs. Roberto heeft ondertussen een kortfilm gemaakt die de eerste prijs heeft weggekaapt op een filmfestival in Guadalajara: "En la cancha" ofwel "Op het voetbalveld". Het gaat over homoseksualiteit onder voetbalspelers.